logo

Van Gijon naar Pobra do Caraminal

Mist op zee, pelgrims in Santiago en een beetje heimwee.
We zijn ruim 5 weken onderweg! De teller staat op 1200 mijlen, 1/10e van de totale reis. Vanuit Gijon zijn we via Ribadeo, Viveiro, La Coruña, Camariñas,  Muros in Pobra do Caramiñal aangekomen.

IMG 0795In de baai van Viveiro hebben we geankerd, dat is toch wel heel speciaal. Samen in het bijbootje naar t strandje! De kust van Noord-West Spanje is prachtig, grillig maar mooi! We hebben ook kennisgemaakt met de eerste mist. Vanuit Ribadeo was er prima zicht, en ineens, weg zicht. De zee was spiegelglad en je zag helemaal niets meer. We zetten de radar erbij, om zo eventuele vissersbootjes zonder AIS te kunnen spotten. En langzaam trekt de mist op, en laat de kust zich spookachtig zien, gigantische bergen doemen erop. Je wordt er even stil van. De boot wordt steeds meer ons huisje. Hier en daar hangen wat prullaria, en ik heb een paar kruidenplantjes mee naar binnen weten te smokkelen: basilicum en peterselie. Waterkers staat al een paar dagen wortel te trekken. Fijn wat  verse smaakversterkers voor in de keuken. De schipper fronst even en zegt even kwasie streng “waar gaan we dat allemaal neerzetten, nou ?”, en kan daarbij z’n lach met moeite verbergen. We hebben kennis gemaakt met andere boten, Denen, Zweden, maar ook een aantal Nederlanders, wo de Aquamarijn, zij zijn van plan om de hele wereld rond te gaan. 
Soms zijn er momenten dat je tot rust komt, als de golven worden tegengehouden door de enorme pieren die in zee uitsteken, als de mist is opgetrokken en je weer kunt kijken zo ver als de horizon strekt. Dan wordt het om je heen zo stil en besef je je ineens waar je bent. Dat het in de gewone mensenwereld woensdag is, normaliter mijn vrije dag, waarop ik lekker ga sporten, m’n huisje ga poetsen, en bij m’n vriendin een glas wijn ga drinken. En urenlang met de poesjes op schoot zit, en ze verwen met enorme hoeveelheden snoepjes en verse vis. Is dat heimwee? Ach, als t zo is, wat geeft het, troost ik mezelf. Al die fijne dingen van thuis, al die lieve mensen, die zijn niet weg, ik ben er alleen even niet bij in de buurt, maar in m’n hart zijn ze zo dichtbij. 
RCWI0514Gisteren hebben we een bezoek gebracht aan  Santiago de Compostella. Centraal staat de Cathedraal, alwaar vele wandelaars hun triomf vieren. Zelden zie je vermoeidheid, emotie en opluchting zo mooi uitgebeeld in de gezichten van deze pelgrims. Ook een bezoek aan een kerkdienst was zeer indrukwekkend, met als afsluiting het slingeren van een enorm grote ketel met wierrook, die door 10 mannen in beweging wordt gezet middels een netwerk van touw. Hierdoor slingert de ketel van links naar rechts door de kerk, en tikt net niet het gigantisch hoge plafond aan. Morgen vertrekken we naar de eilanden van Cies, ze vormen het Nationaal Park van de Atlantische eilanden van Galicie. Je hebt er speciaal toestemming voor nodig om er te mogen ankeren. Het strand La playa de Rodas is door The Guardian uitgeroepen tot mooiste strand van de wereld. Volgende blog dus vast meer over dit wereldwonder aan de kust van West_Spanje.
Meer foto's: zie de rubriek: foto's-Spanje

Geschreven door : Marianne de Jong

Lia
Wat schrijf je toch mooi,Marianne! Ik zie het helemaal voor me. Ik beleef ook mijn avontuur in Kenia, gamedrives waarbij we ook een leeuwenfamilie hebben gespot.
Contact met de Keniaanse mensen tijdens het dagelijkse spreekuur is ook een belevenis. Ik krijg een inkijkje in het dagelijks leven van priester tot farmer en bejaarden tot kindjes met b.v.epilepsie.
Veel plezier en behouden vaart vanuit Kissi. Lia

Marianne
Hoi Lia, wat een leuk bericht uit Kenia! Ja zal ook zeer bijzonder zijn, spreekuur in Kissi, Kenia. Veel plezier daar en tot in mei ;-)

1000 Resterende tekens


­