logo

De Portugese vlag!

blog finalWezenloos kijk ik voor me uit, het tasje met paspoorten en bootpapieren ligt roerloos op m’n schoot. We hebben onze zeilbroek en laarzen nog aan, resten van zwaar weer bij het aanvaren op Faial. Het is een komen en gaan van oceaanzeilers bij de douane en immigratie. Het inklaren verloopt vlot; naam van de boot , lengte van de boot, naam van de captain en crew, etc. etc. de gebruikelijke vragen, vragen die we al tig keer hebben beantwoord, maar toch is het nu anders, want we zijn de oceaan overgestoken, 2200 zeemijlen. En dat doet even wat met je. Het tekort aan slaap en sinaasappels maakt me een beetje duf en duizelig. De grond onder me gaat op en neer, wacht even, focus op een poster op de muur, ja dat is beter.
We waggelen terug naar de boot, die aan de gastensteiger ligt. En geloof het of niet, daar staat de bemanning van DS Rotterdam (De Saar), Jurgen, Anouschka en hun kinderen Yara en Linde, op onze Tournesol, met verse broodjes, sinaasappels, gekookte eitjes en kaas. Ik val Jurgen om z’n nek en het wordt me even teveel. Een boot vol hartelijkheid en lieve mensen. We eten als dijkers, De Saar stapt af en wij varen naar onze box, waar Jurgen al weer klaar staat om de lijnen in ontvangst te nemen. We meren af, geven elkaar een high five en beseffen dat de klus geklaard is!
Door alle techniek weet het thuisfront al dat we er zijn. Een aantal mijlen voor de kust werd de iPhone wakker en werden we verrast met die heerlijke bliepjes, Whatsappjes. Nooit geweten dat een mens zo blij kan zijn van die geluidjes.
blog final 2 Ik kreeg schermprintjes van m’n zus, de SpotGen, met de Tournesol en het eiland op 1 plaatje, en andere blije berichtjes, “Bijna, bijna, bijna Mamma”.
Toch was het nog even doorpakken die laatste 40 mijlen. In de voorgaande nacht was er plotseling een probleem met de navigatie, alles was uitgevallen, dus met potloot, kaart en plotter lineaal in de weer voor positie en koers. Wind en stroming keerden zich tegen ons, dus hoog aan de wind, Tournesol mocht nog eens op een oor laten zien wat ze kan. De voortgang was dusdanig klein dat we besloten de motor erbij te zetten, en al kruisend tikten we mijl voor mijl weg. Alsof een niet werkende navigatie nog niet genoeg was, haperde ook de Genua Furlex, dus bereidden we ons voor op een handmatige indraai van de Genua, wat op een ruige zee met harde wind niet meevalt.
Het lukt allemaal en we varen de haven binnen, we hijssen nog netjes de landenvlag, en meren af.

Het was een groot avontuur, met extremen. We hebben de oceaan in vele gedaantes mogen aanschouwen.
Een mooie kabbelende blauwe zee, die het mogelijk maakte om rustig een glaasje te drinken, een liedje te tokkelen en te mijmeren. Waar vogels vlak over het water scheren en dagen lang bij ons bleven. En Dolfijnen voor de boeg uitspringen en heen en weer schieten voor de boot langs.
Een gigantisch golvende massa, met metershoge golven die je seconden lang optillen, onder je door rollen, en je langzaam laten afglijden.
Golven die de boot overspoelen, en de boot laten grommen als een leeuw.
Regen in de meest heftige vorm, hoosbuien die kapot slaan op het water en het dek, en striemen in je gezicht.
Bliksemflitsen in de pikdonkere nacht, die de hele oceaan verlicht, en seconden later overgaan in een grommende rollende donders.
Maar ook de inktzwarte nacht, die al het zicht ontnam, je zag zelfs het water niet, alleen zwart om je heen.

blog final 3Het zit erop, de Atlantic Ocean is afgevinkt. Le Tournesol heeft t geflikt, de Captain was de oceaan de baas en navigeerde de boot veilig naar de haven, crewlid Lia was ‘best mate’, maakte overheerlijke salades en zorgde vele malen voor een ontspannende slappe lach!
En verder waren daar de kopjes thee, de mailtjes van thuis via de satelliet, die als een lifeline mij in de donkere nacht bijstonden, de troostende liedjes op de koptelefoon, de knipoogjes van mijn kanjer, die me weer door de meest angstaanjagende uurtjes heen loodsten.

Het was fantastisch hoor, maar weet je, ik verlang gewoon weer naar een rustig ZW 3 bft op het IJsselmeer, met een “Distance to Waypoint” van 25 mijl, en een biertje in Stavoren! En op maandag weer gewoon in de trein naar Den Haag! En Rob…… die zou zo weer de Oceaan op gaan!

Geschreven door : Marianne de Jong

Diny & Henk
Hallo wat een avontuur. Wij kunnen ons goed indenken dat Marianne alleen het IJsselmeer nog wil oversteken. Wij kennen Rob niet maar dat hij een nieuw avontuur wil aangaan zal hem wel in 't bloed zitten. Overigens de verhalen die je hebt geschreven met veel interesse gelezen. Voor de rest van de reis een behouden vaart toegewenst.
Marianne
Hallo Diny en Henk,
Bedankt voor jullie reactie! Leuk dat jullie meelezen!

Willem van Alphen
Fantastische prestatie. Mooie ervaringen waarin je jezelf en de ander hebt leren kennen, waarderen en zien groeien waarschijnlijk. Letterlijk levenslessen om nooit meer te vergeten. Diep respect. Geniet en ontspan om nog op te laden voor de laatste halen richting Nederland. Blijf voorzichtig, De natuur en de elementen zijn groots, mooi maar ook hard.
Marianne
Hi Willem, leuk dat je nog steeds de verhalen meeleest. Is inderdaad een grote levensles, maar ook geweldig om mee te maken hoor!
Wim Dijksterhuis
Welkom in Horta. Ben zelf in 2004 en 2014 aangekomen. De eerste keer in heel slecht weer. Geen enkele overtocht is hetzelfde. De Tounesol en crew hebben het geweldig gedaan?Vergeet niet de tekening op de muur te maken?Prettig verblijf en een behouden thuisreis. Gr Wim
Nicolette de Jong
Eh ja, maar eerlijk toegeven, dikke tranen hier, want thuisblijvers hebben ook een taak. Dat is gewoon doen of het allemaal gewoon is. Joh, effe doorzeilen, je bent er zo. Maar intussen zit ik toch weer midden in de nacht even checken waar zitten ze met welke "knots" varen ze. Lijkt een beetje op mevrouw knots van de TV, we doen net of het normaal is, en zoals mama het altijd treffend zegt "we doen net of er niks aan de hand is". Dat is haar stelregel en ik moet zeggen dat het soms werkt. We doen allemaal beetje of er niks aan de hand is.
Met weer veel verbazing lees ik deze prachtige blog. Met zoveel emotie, kracht en eerlijkheid, petje af. Je kan ook melden...."joh doe ik even", al die mensen liegen, het is een mega klus. En een prestatie. Nu even time out en weer op de vaste grond, heerlijk toch?
Lief Nicolette

Marianne
Lieve Nicolette, haha leuke reactie! Maar jij zwemt, loopt en rent de triathlon bij elkaar, en dat kan ik nou weer niet.
Koos Karreman
Gefeliciteerd !!! Sterkte met het laatste traject. Weten jullie zeker dat jullie terug willen naar Nederland ? Denk er nog maar eens rustig over na !
Marianne
Rob wil geloof ik wel blijven, maar iemand moet toch aan t werk zijn? Dus toch maar naar huis!
Lia
En zo is het! Weer een prachtige ervaring rijker! Een onvergetelijke ervaring 18 dagen op zee zonder land in zicht met wat lastige mijlen als toetje en een super hartelijke ontvangst van de Saar.
Nog fair winds en veel plezier de komende weken!!

Carla
Jongens, wat een prestatie, gefeliciteerd!! !
Marja Schouten
Lieve Mensen,

Wat een avontuur maar ik heb van jullie verhalen genoten. Het einde is in zicht, dat is voor jullie een fluitje van een cent! Onze dochter Judith gaat a.s. zaterdag trouwen in Abcoude, ook een avontuur! tot het volgende bericht. Liefs van Marja en Ruud.

Hans Linssen
Wat een avontuur samen! Geweldig!
Een ervaring die jullie je levenslang nog bij je kunnen dragen en van kunnen (na)genieten.
Ik wens jullie samen nog een mooi vervolg richting Nederland.

Groet,
Hans

Gon
Gedaan! Lekker uitrusten en dan de laatste hobbel nemen terug naar Nederland, geniet ze op de Azoren voorlopig

1000 Resterende tekens


­