logo

Kleurrijk Kaapverdië

Blog twee KVNa 5 dagen op zee, met niets anders dan zon en zee zien we aan de horizon de contouren van Kaapverdië. Dat is toch iedere keer weer leuk, land in zicht!
Na meer dan 750 mijlen, dat is ruim 1400 kilometers water, zien we daar dan de Archipel van Kaapverdië, Isla de Sal. De ‘Marina van Sal’ is niets meer dan een baai, met daarin een aantal voor anker liggende vissersbootjes, een enkel Europees zeiljacht, en een paar lang geleden verlaten zeiljachtjes, met wapperende resten van zeilen, vergane glorie, waar een heel verhaal vanaf straalt, een verhaal wat echter voor ons verborgen zal blijven.
We gooien het anker uit en laten de boot kalm achteruit deinen. De dinghy brengt ons naar de kant, waar het even moeite kost om te blijven staan. De kade deint op en neer. Palmeira is een heel arm Afrikaans dorpje, waar de kinderen blootsvoets heen en weer rennen, spelen met een verlaten stuk touw, de plaatselijke bevolking schreeuwt luidkeels elkaar iets toe, het gaat waarschijnlijk over de verdeling van de visvangst. Je komt ogen en oren te kort. TJ, de “havenmeester” begeleidt ons naar de Politie en de Douane alwaar we inklaren. Daar waan je je in de verre vorige eeuw. Er staat een computer, maar heeft geen stroom, alles gaat per handgeschreven formulieren, en we krijgen een mooi stel stempels in onze paspoorten.
De kennismakingstocht leidt ons verder naar de enige ‘supermarkt’ in het dorp, en eindigt in het enige cafeetje, waar we tot onze grote verbazing WIFI hebben.
Hier en daar is moeite gedaan om de huizen een vrolijke kleur te geven, en enorme palmbomen sieren de straten. Als komende van een andere planeet waggelen we door de straatjes, maar half in ons opnemend waar we zijn, en vooral, hoe we hier gekomen zijn. Een aantal TUI jeeps leveren toeristen aan, die even uit hun all inclusive resorts zijn gehaald om een tochtje te maken op een van de catamarans.
Bepakt met een tros bananen en wat vers brood komen we aan bij de aanlegplaats van de dinghy, alwaar een aantal jochies hoopvol op ons staan te wachten, want wees eerlijk, zij hebben op ons bijbootje gepast, en inderdaad, hij ligt er nog nog, dus alle waar naar z’n geld, dus betalen we netjes het oppasgeld.
Tot nu toe het goede nieuws. Feit is dat ik al een aantal dagen ziek ben, het lijkt een flinke luchtweginfectie, die me ’s nachts uit de slaap houdt. Het wil maar niet beteren. In overleg met Lia Kapteijn, onze zeildokter en tevens toekomstig opstapper, start ik met antibiotica. En dan krijg ik een telefoontje van m’n zus Nicolette; het gaat niet goed met m’n ouders. De situatie in het zorghotel waar ze samen verblijven sinds mijn vader in november zijn enkel heeft gebroken wordt onhoudbaar. De beginnende dementie bij mijn moeder heeft een gemene vlucht genomen en er moet een andere oplossing worden gezocht voor mijn moeder. “Mar, ik ga Mama naar een instelling brengen, waar er goed op haar kan worden gepast”. De woorden van m’n zus slaan als een komeet in, het woord ‘crisismanager’ blijft ook hangen. Mijn Mama, mijn grote, sterke, Mama, met haar gekkigheidjes, weg van Papa. Alle gezellige Afrikaanse kleuren, de kleine kereltjes die om ons heen dartelen op hun blote voetjes zijn in een keer weg. Ik kan alleen maar huilen en weet geen woord uit te brengen. De nachten zonder slaap, het hoesten, het gemis aan m’n lieve kleine kereltje, en nu m’n Mama uit huis plaatsen.
We laten het op ons inwerken en nemen dan een besluit: ik ga tijdelijk naar huis. Onder deze omstandigheden kan ik onmogelijk de oversteek gaan maken naar Barbados. Ruud Payens, zeilvriend van Rob, gaat mijn plek innemen. In Barbados zal ik de draad weer oppakken. Ruud en Gon: zorg goed voor mijn captain en Le Tournesol.

Geschreven door : Marianne de Jong

Ruud Payens
Hoi Marianne, goede reis morgen terug naar Nederland. Ik zal proberen om jouw plek aan boord goed in te vullen. De motor voor de Furlex heb ik vandaag bij Freek opgehaald. Hij gaat mee in de tas die in de bagageruimte wordt geplaatst. Als je alles in Nederland geregeld hebt en natuurlijk die ontsteking kwijt bent zie ik je misschien nog in Bridgetown, kunnen we samen zwemmen in de blauwe zee. Een groet aan Rob en Gon.
Ruud P

Marianne
Hi Ruud, dank voor je lieve woorden. Ik heb er alle vertrouwen in dat je de Tournesol veilig naar de overkant brengt. Zorg goed voor elkaar. Ik zal met vlag en verrekijker naar jullie uitkijken op de kade in Bridgetown!
En zwemmen gaan we zeker!

Fransje Smit
Wat een moeilijke beslissing!
En eigenlijk toch ook weer niet....
Heel veel succes voor Rob en nog meer medeleven voor jou!
Lieve groet, Fransje

Marianne
Hoi Fransje, dank voor je medeleven. Het was vanmiddag even moeilijk om alles achter te laten. Ik heb nog geholpen de boot vaar klaar te maken, want meteen na mijn vertrek zou de tournesol uitvaren naar San Vincente, Mindelo, een ander eiland van Kaapverdie. Daar verwachten ze Ruud, de derde man, waarna ze, als de Genua Furlex is gemaakt, vertrekken naar Barbados. Ik heb Gon nog even geholpen met de navigatie en de plotter. Dus samen nog even de route erin gezet, en dat was het dan. Ik hoop snel weer aan te haken en de draad van de reis weer op te pakken. Liefs Marianne
Marcel
Hoi Marianne (en Rob),

A geruime tijd lees ik jullie verhalen en avonturen, veilig en droog vanachter de computer. Wat een prachtige verhalen! Hopelijk gaat het snel weer beter, en kan je snel weer meedeinen op de golven.
Rob, voor jou veel sterkte met het gemis, en veel sterkte met de opgetrommelde opstapper!

Tot Blogs!
Marcel

Karin
Lieve Marianne, ik leef met je mee! Goede beslissing, familie is belangrijk. Sterkte! Hug, Karin

Marianne
Lieve allemaal, bedankt voor jullie opbeurende berichtjes, daar knap ik echt van op. Ik zal proberen verslag te blijven doen van de belevenissen van Le Tournesol en pak zelf eind januari de draad weer op. Liefs van Rob en Marianne
Martin Fikke
Hi Marianne,

sterkte met je gezondheid en de zorg voor je ouders!!
Groetjes,
Martin

Waldo Trufino
Rob en Marianne,
Het was weer een hele trip lees ik in dit mooie verhaal, wij wensen Marianne beterschap toe, en sterkte met je ouders in Nederland.
Met Ruud erbij als bemanning komt het helemaal goed met de Tournesol naar Barbados.
Zeilersgroetjes van Waldo en Karin

André
Hoi Marianne, wat verschrikkelijk om te horen van je ouders, en dan met name jouw moeder.
Pas goed op jezelf en spreek of hoor je nog wel als je hier bent.
En voor Rob, succes en behouden vaart voor de oversteek.
Ģroeten vanuit Dordt en pootje van poesjes.

marja schouten moesman
Lieve Marianne en Rob, Wat een ellende voor jou , het gebeuren met jouw moeder. Ik hoop dat het op korte termijn lukt om jouw moeder in een goed tehuis te krijgen. Let goed op je eigen gezondheid en misschien lukt het om jou nog een keer te ontmoeten als je in Nederland bent. Bel mij maar op als je wil, heel veel sterkte en liefs van Marja en Ruud.
koos karreman
Marianne, heel veel sterkte gewenst. Wat jammer dat het zo gaat.Ik heb je verslagen met veel bewondering gelezen.Tot ziens.

Rob, knappe reis man ! Good luck verder.
Kos Karreman

Kristie
Lieve Rob en Marianne,
Wat fijn om zo via jullie blog op de hoogte te blijven, erg leuk om jullie bijzondere reis zo te kunnen volgen!

Dappere beslissing Marianne, heel veel sterkte met de thuis situatie.
Hopelijk kun je weer gauw terug aan boord bij Rob!
Liefs Kristie

Ilona
Oh dat is een domper. Heel veel sterkte de komende tijd. ?
Karin Truffino
Beste Marianne en Rob. Al enige tijd jullie mooie zeilreis vanaf de wal mee kunnen genieten dankzij de avontuurlijke reisverslagen. Hartstikke leuk!

Marianne, eerlijk dat je tijd maakt voor je herstel en zaken in Nederland.
Hopen je weer spoedig terug te lezen op Le Tournesol.
Hartelijke groet
Karin Truffino

1000 Resterende tekens


­